زیر پایم

زمین از سم ضربه ی اسبان میلرزد

چهار نعل می گذرند

وحشی , گسیخته افسار , وحشت زده

به پیش می گریزند

اسبان.

در یال هایشان گره می خورد

آرزوهایم

دوشادوش شان می گریزد

خواست هایم

هوا سرشار از بوی اسب است و

غم و

اندکی غبطه .

در افق

نقطه های سیاه کوچکی می رقصد

 و زمینی که بر آن ایستاده ام

دیگر باره ارام یافته است.

پنداری رویایی بود آن همه :

رویای آزادی

یا

احساس حبس و بند

پ.ن: پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برم

              از دیگران شکوه آغاز میکنم

                  فریاد می کشم که :

                  " ترکم گفته اند "

                                                                                             مارگوت بیکل

  شرمنده بابت نیومدن و دیر اومدنم