کسی می گوید : " آری "

به تولد من

به زنده گیم

به بودنم

ضعفم

ناتوانیم

مرگم

کسی میگوید "آری"

به من

به تو

و انتظار طولانی شنیدن پاسخ من

شنیدن پاسخ تو

خسته نمیشود.

تو اکنون ز عشقم گریزانی

 غمم را ز چشمم نمیخوانی

از این غم چه حالم نمیدانی

پس از تو نمونم بنای خدا

 تو مرگ دلم را ببین و برو

چو طوفان سختی ز شاخه غم

گل هستی ام را بچین و برو

که هستم من آن تک درختی

که در پای طوفان نشسته

همه شاخه های وجودش

ز خشم طبیعت شکسته

 نامجو. البته نمیدونم شعرش مال کیه!

پ.ن 1 :

خیلی تکراری میشه اگه عین پارسال بگم:

 یلدا هم بهانه نوشتن نشد   تلنگری به فراموشی میزنم ؟!

پ.ن 2 : سریال روزگار غریب و ساعت شنی  رو خیلی پیشنهاد می کنم

زیر پایم

زمین از سم ضربه ی اسبان میلرزد

چهار نعل می گذرند

وحشی , گسیخته افسار , وحشت زده

به پیش می گریزند

اسبان.

در یال هایشان گره می خورد

آرزوهایم

دوشادوش شان می گریزد

خواست هایم

هوا سرشار از بوی اسب است و

غم و

اندکی غبطه .

در افق

نقطه های سیاه کوچکی می رقصد

 و زمینی که بر آن ایستاده ام

دیگر باره ارام یافته است.

پنداری رویایی بود آن همه :

رویای آزادی

یا

احساس حبس و بند

پ.ن: پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برم

              از دیگران شکوه آغاز میکنم

                  فریاد می کشم که :

                  " ترکم گفته اند "

                                                                                             مارگوت بیکل

  شرمنده بابت نیومدن و دیر اومدنم

سکوت درونم که پیوسته آن را با خود دارم زاده حرکت آرامی ست که روزی را به روز دیگر می پیوندد...

***************               

یه چیزی تو مایه های استفراغ ذهن و اینا !

درد ... اشک .... بغض ... خون ....گر یه ....آه .... بدبختی .... درمونده ......دوراهی .... زندگی ....

عادت ... دروغ .... عشق؟ .... مرگ!!!!  ....تنفر .... لذت .... سیلی .... بارون ....لیند.... روح .....جنازه

بازم مرگ.. مرگ ....مرگ...........

پ.ن:

این روزا حس پشیمونی دارم , مث سگ , از اون حسایی که رسما به گه خوردن می افتی , البته من پوستم

کلفت تر از این حرفاست به این راحتیا جا نمیزنم .

دلم میخواد دیگه چرت و پرت ننویسم , حالم از خودم شدیدا بهم میخوره .......

در انتهای هر سفر